Nederlandse bedrijven als de Staatsmijnen, DAF en Chemie NV, hadden de grootste aantallen Marokkanen in dienst. Ahmed begon in 1964 als mijnwerker bij de Oranje Nassau III mijn.
Het gangbare idee is dat de Marokkaanse overheid ervoor heeft gezorgd dat de Nederlandse werving zich vooral richtte op de Rif, een regio in het uiterste noordoosten van het land.
Op 1 november 1975 verviel de regeling voor buitenlandse werknemers om zich te laten legaliseren. In Amsterdam namen op die dag 100 Marokkanen hun toevlucht tot een moskee.
Welke plaatsen deed de Nederlandse wervingsmissie destijds aan? De koplopers waren Agadir, Fes, Marrakech en Tetouan, gevolgd door Casablanca, Oujda, Beni Mellal en Rabat.
Twee Marokkaanse mannen zoeken tussen hun spullen die op straat zijn beland toen hun gastarbeiderpension werd gesloten, ca. 1973-1974. Collectie Ineke van der Valk
Het Komitee Marokkaanse Arbeiders in Nederland (KMAN) springt in de bres voor Marokkaanse arbeiders die hun woonruimte dreigen te verliezen omdat hun pension wordt gesloten.
