Uitgebreid zoeken

Liefde bij het Levicomeer

Ik ben in Nederland geboren. Maar het had niet veel gescheeld of ik was in Italië ter wereld gekomen. Mijn Italiaanse vader Francesco en Nederlandse moeder hadden toekomstplannen in Italië gemaakt. Maar omdat zij zich door zoveel papieren zouden moeten worstelen om van de Italiaanse autoriteiten toestemming te krijgen te trouwen, zagen zij hiervan af. In 1972 vertrokken zij naar Nederland, trouwden daar en kregen in de jaren daarop twee kinderen. Ik werd in 1976 geboren en mijn zusje in 1979 Mijn ouders zijn altijd in Nederland gebleven.

Calabrië

Mijn vaders familie komt uit Calabrië, een streek in het zuiden van Italië. Maar weinig zijn zoals mijn vader geëmigreerd. De enige die ik kan bedenken is een zus van mijn vader: zij is ooit met haar twee zoons naar Nederland gemigreerd om daar te werken. Na een verblijf van enkele jaren in Nederland, keerden deze tante van mij en mijn neven terug naar Italië. Ze zijn in het noorden van Italië gaan wonen, in Padua. Overige familieleden van mijn vaders kant wonen nog steeds in Zuid-Italië.

Naar Noord-Italië

Mijn vader vertrok op zijn dertiende uit Calabrië om elders in Italië werk te zoeken. Op het platteland van het zuidelijke deel van Italië was weinig werk. Nadat zijn moeder was gestorven, besloot mijn vader zijn geluk te beproeven in het meer welvarende noorden van Italië. Hij kreeg een baan als kok in een groot hotel in een toeristische hotspot aan de Adriatische kust, Bibione. Het was in deze periode van mijn vaders leven dat hij mijn moeder leerde kennen. Niet in Bibione, maar vlakbij het Levicomeer, in de bergen van Trentino. Mijn moeder was met haar moeder, mijn oma dus, op vakantie. Hoe mijn vader in deze bewuste zomer in dit deel van Italië verzeild raakte, is mij niet bekend. Wat ik wel weet is dat mijn ouders verliefd op elkaar raakten.

Verliefd op een Nederlandse

Mijn moeder keerde weer met oma naar Nederland terug, maar zij kon haar vakantieliefde niet uit haar hoofd zetten. Zij is vrij snel weer naar mijn vader in Italië teruggegaan. Binnen twee maanden kon ze Italiaans spreken en schrijven. In 1972 vertrokken ze naar Nederland omdat het daar eenvoudiger was te trouwen. Ik weet niet of zij ooit van plan zijn geweest terug te gaan naar Italië. Wat ik wel weet is dat mijn moeder typische Hollandse dingetjes miste. Bij voorbeeld het goed  en snel kunnen regelen van zaken in Nederland, wat in Italie heel moeizaam kan verlopen.

Italiaanse restaurants

Mijn vader heeft in Nederland twee keer een eigen Italiaans specialiteitenrestaurant gehad. Na aankomst in Nederland, opende hij een restaurant in Weert. Toen ik werd geboren in 1976 woonde mijn familie nog altijd in de buurt van Weert, in Neerpelt dat net over de grens in België ligt. Toen mijn vader besloot te stoppen met het restaurant, verhuisden we naar Eindhoven. In de tijd dat we in Eindhoven woonden, begon mijn vader weer een restaurant. Deze ‘Italiaan’ was in Hapert, vlakbij Eindhoven. Na 5 jaar is mijn vader ook met dit restaurant gestopt. Het was hard werken, 6 of 7 dagen per week was hij in touw. Mijn moeder hielp mee in het restaurant. Ook ik heb in mijn studententijd menig uurtje het restaurant doorgebracht. Ik werkte in de bediening. Mijn vader heeft vervolgens 25 jaar met veel plezier in een zeer bekend Italiaans restaurant in Eindhoven gewerkt: Romania op ‘t Stratums Eind. Toen een minder competente eigenaar het roer overnam van de gewaardeerde eigenaar, is mijn vader gestopt. Hij gaat over 3 jaar met pensioen.

Relatie met Italië

Mijn vader is altijd naar Italië blijven teruggaan. Vanaf mijn eerste verjaardag werd ik ook meegenomen op deze familiebezoeken. Ik probeer nu elke 2 jaar met mijn gezin te gaan, wat overigens niet altijd lukt. Mijn vader gaat ieder jaar in het voorjaar of in de winter. In Nederland heeft mijn vader de Italiaanse gemeenschap niet erg opgezocht. We gingen vroeger wel naar het Italiaanse centrum in de Willemsstraat. Maar ook wel naar dat van de Spanjaarden omdat hu centrum dichterbij ons huis was. Mijn vader was wel jarenlang lid van een voetbalteam dat alleen uit Italianen bestond. Nu blijkt zijn Italiaanse afkomst vooral uit de Italiaanse kranten en televisieprogramma’s die nog altijd worden gelezen en bekeken.

Mijn Italiaans-zijn

In sommige opzichten denk ik zeker dat ik wat van de Italiaanse cultuur en gewoonten heb meegekregen. Net zoals voor veel Italianen is voor mij mijn gezin zeer belangrijk. Het avondeten is een belangrijk moment voor mij om mijn man en mijn zoontje uitgebreid te spreken over ieders bezigheden. Mijn zoontje is nog heel klein, maar hem wordt al wel geleerd dat ons gezin gezamenlijk eet. Net zoals Italianen eet ik heel langzaam. Ik vind het heel jammer dat ik nooit goed Italiaans heb geleerd. Ik probeer daar nu wel wat aan te doen door naar de Italiaanse televisie te kijken. Ik speel al langere tijd met de gedachte om mij in te schrijven voor een talencursus in Italië. Omdat ik nu moeder ben van een klein kind is dat op dit moment lastig te realiseren. Maar het blijft in mijn hoofd spelen er ooit nog werk van te maken.

Chrissy Kemps is 35 jaar en werkt op de griffie van de Kantonrechtbank. Zij heeft een Italiaanse vader en een Nederlandse moeder.


MondriaanstichtingVSB-fondsSNS ReaalPrins Bernard CultuurfondsOC&WVROM