Fragment uit de documentaire "Ik ben een Indo ja, en zo wil ik leven...." Tjalie Robinson (1911-1974) Samenstelling: Ida Does, Marco Markovsky en Wim Willems, 2009
Toen mijn opa als jongen op het strand speelde en al die schepen zag in de baai van de Ambon, droomde hij ervan om later ook te gaan varen. Terug naar dat jaar. Het is 1946.
Het meergeneratieproject van Stichting Nasi Idjo: De samenstellers van dit boek, Vaya Nijhof en Iris Cousijnsen, zijn al vanaf hun tienerjaren bezig met hun afkomst. In 2003
Amsterdamse studentenvereniging met leden uit Nederland en de koloniën, verenigd onder de spreuk ‘Groot Nederland: Amsterdam, Batavia, Suriname’, ca. 1908.
De ‘repatriëring’ vanuit Indonesië betrof veel mensen die nooit in Nederland waren geweest, onder wie ook veel Nederlanders van gemengd Aziatisch-Europese afstamming die er heel anders uit zagen da
Een markante man was mijn vader, Hanoch Marwa. Niet alleen in zijn woonplaats Winterswijk maar in heel Nederland was hij gekend. Het verhaal verteld hoe mijn vader als ex – K.N.I.L.
Het weeshuis waarin ik geboren ben is een paar jaar geleden verhuisd naar een andere wijk van Jakarta. Op de foto ben ik te zien en drie meisjes die nog steeds in het weeshuis wonen.
Op de foto mijn dochter Stella met haar Hongaars/Amboneze halfbroer Antoni. Oma is dochter van een Hongaarse arts die in dienst was van het Nederlands-Indisch leger. Oma en opa hebben b